make up

Standaard

Er gaat momenteel een filmpje over het internet van een Nederlands meisje met een opvallend authentiek Amerikaans accent. Nu is dat op zich niet zo bijzonder, maar wel bijzonder is haar vaardigheid met kwasten en make-up. Met wat handige streken creëert zij op de helft van haar blote gezicht een totale vamp-look. De andere helft blijft authentiek: kaal en roze.

De reden dat de video me zo trof was de herkenning. Niet zozeer van het indrukwekkende accent of het halve femme fatale uiterlijk, maar van dat halve kale, roze gezicht. Het voornaamste verschil tussen ons is dat bij haar wimpers en wenkbrauwen ontbreken en ik met mijn blonde wimpers en wenkbrauwen een soort kruising ben tussen Sinterklaas en Boris Becker. Het ogenschijnlijke gemak waarmee zij haar gezicht weet te transformeren nodigt meteen uit tot het te voorschijn halen van alle plamuur, potloden en kwasten die ik in huis heb. Dat varkentje zouden we even wassen. Of beter gezegd, dat varkentje zouden we wel even transformeren tot vamp.

Nu heb ik in de loop der jaren vaker dit soort oprispingen gehad, dus zwerft er her en der door het huis behoorlijk wat bruikbaar materiaal. Het enige probleem is meestal mijn gebrek aan geduld in combinatie met een korte aandachtsboog, waardoor ik na één of twee keer gebruik afhaak. En vervolgens vergeet dat ik het heb, waardoor ik het bij een volgende opleving opnieuw aanschaf. Maar dit keer pakte ik het systematischer aan: uit alle krochten van het huis (lees: uit alle nog niet uitgepakte verhuisdozen) zocht ik alles wat enigszins op make-up leek bij elkaar en elimineerde vervolgens hetgeen ik in de jaren ’90 heb aangeschaft. Niet alleen omdat het een tikkeltje over de datum was, maar ook omdat ik achteraf moet concluderen dat dit tijdperk niet echt door kon gaan voor het toonbeeld van goede smaak (haarmascara, donkere liplijn?).

Dagelijks zes minuten eerder opstaan om voortaan onberispelijk op het werk te verschijnen klonk niet als een onmogelijke opgave. Ik nam me stellig voor er dit keer echt voor te gaan. Met de laptop naast de spiegel en alle gereedschap binnen handbereik maakte ik een veelbelovende start. En dan is het zes minuten lang een kwestie van de stappen uit het filmpje nauwgezet volgen. Hoe moeilijk kon het zijn?

Al snel bleek dat veel spullen en een vaste hand niet voldoende zijn. Ten eerste vereist het een goed inzicht in de werking van licht en schaduw. Laat ik hier kort over zijn: mijn gezicht deed wat denken aan zo’n Scream-masker. Ten tweede kom je niet weg met iedere kleur. Zo leek het na het aanbrengen van lippenstift op de voorgeschreven manier alsof ik een zak paprikachips had leeggegeten. En last but not least: als het eenmaal is aangebracht moet je eraf blijven. Aan het eind van de dag had ik opvallend veel weg van Alice Cooper.

Kortom, ik slaap maar gewoon zes minuten langer door en beperk me tot het inkleuren van de witte wimpers en wenkbrauwen. En zodra roze de trend wordt weet je waar je het als eerste hebt gezien.

Advertisements

Reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s