Maandelijks archief: juni 2014

VT-Wonenhuis

Standaard

Sinds een dag of tien wonen we in een VT-Wonenhuis. De kussenhoezen kleuren bij de vaas, er staat een fris ogend plantje in de badkamer en de hal, normaal epicentrum waar schoenen, schooltassen en losse gymspullen zich verzamelen, ziet eruit als een serene Zen tempel. Inclusief kaarsen. Het zit namelijk zo: we willen dit huis verkopen om vervolgens ons kamp elders op te slaan. Na grondige studie van talloze Funda foto’s, woonbladen en blogs van ijverige verkoopstylistes was de conclusie dat je je huis nooit kwijt gaat raken als je niet minimaal bij elkaar kleurende kussenhoezen, vazen en kaarsen hebt. Vandaar.

De boel werd niet zomaar VT-Wonenfähig; daar ging een periode van intensieve reorganisatie aan vooraf. Het blijkt dat twaalf jaar cumuleren van spullen met vier personen zich niet van de ene op de andere dag in kasten, doosjes en mandjes laat dwingen. Sterker nog: daar was zo nu en dan grof geweld voor nodig. En vuilniszakken. Veel vuilniszakken.

Het enthousiasme over de Funda-foto’s van familie en vrienden is veelzeggend en zelfs een beetje pijnlijk. Conclusie: misschien hadden we al eerder een keer de boel moeten opruimen. Maar naarmate het huis leger en netter wordt dringt zich wel een existentiële vraag op: wat is in vredesnaam het nut van kussenhoezen die bij de vaas kleuren? Waarom zou je een plantje in je badkamer willen zetten? Om maar te zwijgen van kaarsen in de hal. Daarnaast voel ik me langzaam transformeren tot een obstinate Mien Dobbelsteen die met een dweil achter huisgenoten aan rent en op het punt staat om de telefoon een sopje te geven omdat dat zoveel frisser oogt. Het begint uit de hand te lopen. Als er een kopje op het aanrecht blijft staan lijkt het meteen een puinhoop in zo’n hysterisch netjes huis.

Dat is waarom vanaf nu het regime VT-Wonen twee punt nul ingaat. Een huis dat niet meer helemaal op een etalage lijkt, maar waar we gewoon in gaan wonen. Met, voor als er kijkers komen, appeltaartgeur uit een spuitbus. Want er echt een bakken geeft opeens wel weer heel veel troep.