voedselbank

Standaard

Het was even zoeken naar het juiste adres, maar toen ik het afgelegen distributiecentrum eenmaal gevonden had kon ik meteen aan de bak. Als nieuwkomer werd ik aan het begin van de productielijn gezet, naast Tonnie die de kratten in elkaar zette en tegenover Wilma die in iedere krat een flesje Crystal Clear deed. En dan kwam ik dus. Als nieuwe vrijwilliger mocht ik me ontfermen over de aardappelen. Iedere krat een kleine plastic zak met piepers, dat moest zelfs een nieuweling lukken.

Naast me stond Fred die door zijn baas gestuurd was. Freds baas deed aan Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. In de praktijk draaide dat er op uit dat Fred één keer per jaar een halve dag vrijwilligers werk moest doen in de uren van de baas. Het jaar was bijna voorbij en Fred had nog niks gedaan, dus dit was een valreep actie. Toen vorige week bleek dat hij ofwel bejaarden in rolstoelen door een park moest duwen of een ochtend moest helpen voedselpakketten voorbereiden was de keuze snel gemaakt. Fred was niet zo van de buitenlucht. En ook niet van bejaarden, maar daar kwam hij slecht weg. De harde kern van het Voedselbankteam bestond namelijk uit gepensioneerden die zich ontpopt hadden tot professionele vrijwilligers.

Iedere keer als Tonnie een krat in elkaar had gezet legde Wilma haar flesje erin, ik mijn plastic tasje met piepers en Fred twee potten bruine bonen. Daarna schoof de krat verder over de band waar er nog allerlei ander proviand werd toegevoegd: brood, tomaten, snoep, een kleurboekje voor Sinterklaas, spruitjes, croutons, vlokken en nog veel meer. Aan het eind van de band werd iedere krat op een rolkar geplaatst en uiteindelijk werden de rolkarren richting de diverse kerken, buurthuizen en andere afhaalpunten vervoerd met busjes. Het was een indrukwekkend efficiënt logistiek proces.

Wilma en Tonnie bleken doorgewinterde weldoeners. Beide zetten zich al jaren met een zekere verbetenheid in voor talloze goede doelen en ze zetten ook vanochtend stevig de schouders eronder, want ze hadden nog meer te doen. Terwijl Tonnie in een hoog tempo de kratten in elkaar zette en ze geroutineerd over de band richting Wilma rolde ging het gesprek van de beste Intratuin in de regio via de nadelen van diepvries groenten en anorexia naar de plotselinge incontinentie van Tonnies man. Tussendoor werd er flink gemopperd en gezucht als de boel stagneerde want zowel Tonnie als Wilma had een vervolgafspraak – de één zou als vrijwilliger in een schoolbibliotheek staan en de ander zou de boodschappendienst begeleiden. Ze stonden dus onder heftige tijdsdruk.

Geïspireerd door zoveel filantropisch enthousiasme probeerde ik ijverig het hoge tempo bij te houden. Het duurde even voor ik handigheid kreeg en me af en toe – desgevraagd – met het gesprek kon bemoeien. Toen ik de pieperfase achter de rug had promoveerde ik naar de rode kolen en werd ik steeds serieuzer genomen door mijn door de wol geverfde gepensioneerde Voedselbankzusters. Al snel werd ik in vertrouwen genomen over de spanningen binnen het vaste vrijwilligersteam, over de dominante coördinator (door de dames steevast “dictator” genoemd) die aan de kant gezet is na een ruzie met iemand die hoog in de voedselketen van de lokale Voedselbank zat. De roddels, de fysieke mankementen van de diverse medewerkers, de wijzigingen in de pikorde van het team. Aan het eind van de rode kolen was ik diep ingewijd in de mores van de Voedselbank. En concludeerde ik dat ik geen professionele vrijwilliger wil worden, maar gewoon lekker vrijwillige vrijwilliger wil blijven.

Advertisements

Reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s