Maandelijks archief: juli 2012

verwonderpunten

Standaard

Punten waar ik me deze vakantie over verwonder:

Mensen die met hun verbrande lijven onverstoorbaar in de zon blijven liggen 
Dat iedereen de wekker lijkt te zetten om met zijn handdoek over een stoel een plaats aan het zwembad te bezetten. Om half 9 liggen alle stoelen vol
Dat de aerobicjuf minstens 100 kilo weegt
Mensen die enthousiast klappen als de piloot het vliegtuig aan de grond heeft gezet
Vrouwen die in hun bikini gaan winkelen
Dat Panchi, de huismascotte in de vorm van een gigantische blauwe rubberen vis, mij er meteen tussenuit pikte om mijn broek te stelen. Onnodig te melden dat hij het niet meer kan navertellen.
De hoeveelheden voedsel die mensen van het ontbijtbuffet op hun bord stapelen
Dat de churro’s in Den Haag op de kermis lekkerder zijn dan hier in het home van de Wopper
Dat Hollanders op folkloristische plaatjes niet meer afgebeeld zouden moeten worden met klompen, maar met Birkenstocks.
Dat proppers bij restaurants serieus lijken te denken dat een gemiddeld gezin vier keer per dag zou willen dineren
Dat “Ik heb een toet-toet-toeter op mijn waterscooter” bij Duitsers, Spanjaarden en Engelsen onder de acht jaar een gigantische hit blijkt
Dat ze in het hotel 4 euro voor een ijsje vragen, waar je 100 meter verderop voor de helft van dat bedrag een sixpack koopt
Een bidet met twee standen: een met ijskoud en een met bloedheet water. Dat is de definitie van sadisme, als je het mij vraagt

Advertenties

efteling

Standaard

Hoogtepunten in ons leven worden opvallend vaak afgemeten aan de Efteling. En het resort waarin we met het gezin zijn neergestreken scoort hoog op de Eftelingschaal. Zo had ik op de website al gezien dat er houten olifanten en giraffen in de keurig gecoiffeerde tuin zouden staan, maar de flamingo’s met ingebouwde kerstverlichting waren een smaakvolle verrassing. Het Afrikaanse thema is ook op andere plekken tot in detail doorgevoerd. Zo hebben we een slangenlederen hoofdeinde aan ons bed, ontbijten we in een rieten hut en worden wij deze dagen zelfs getrakteerd op een heuse, uit Afrika afkomstige calima: een hete, gortdroge wind die de temperaturen tot ongekende hoogten stuwt. Hoe Afrikaans wil je het hebben?

Het ontbijtbuffet, met een overvloed aan brood, fruit, vis en kaviaar (!) doet dan weer wat minder Afrikaans aan. Evenals de afmetingen van de gemiddelde bezoeker. Ook de acrobatische Chinezen waar we op getrakteerd oogden wat vreemd in deze context. De hitte en het stof voelen daarentegen echter behoorlijk authentiek.

Soms is het echte leven echter nog opwindender dan de Efteling. Al op Schiphol ontstond commotie toen onze tassen door de scanner gingen. Onze Wes werd direct na de douane aangesproken met de vraag of hij kon opsommen wat er allemaal in zijn rugzak zat. Enigszins gespannen somde hij het riedeltje op: een boek, een zalfje, een zonnebril en een Donald Duck. “Echt niets anders? Denk eens goed na,” drong de douanier aan. Maar iets anders kon Wessel niet verzinnen. De supervisor werd er bij gehaald met een heus explosieven detectie-apparaat om de rugzak grondig te doorzoeken. Wat bleek het geval? Zoals een goede scout betaamt heeft Wes een zonnepaneeltje op zijn rugzak, waarmee hij tijdens het hiken zijn batterijen en gsm oplaadt. Op het scherm van de scanner was echter alleen waar te nemen dat er een draadje vanuit de voering van zijn tas naar een rechthoekig object liep, hetgeen in combinatie met de vreemde kleuren van de zonnecel in de scanner alle alarmbellen deed rinkelen. Zo zie je, van onschuldige scout naar een van terrorisme verdachte jonge crimineel is soms een kleine stap.

Overigens is de rugzak een centraal thema tot nu toe tijdens deze vakantie. Bij het inchecken in het hotel bleek een andere rugzak, die met al onze identiteitspapieren om precies te zijn, spoorloos verdwenen. Al snel concludeerden we dat deze in de, inmiddels in de remise geparkeerde, bus moest staan. En zodoende zijn we al 36 uur verwikkeld in een John Lanting-achtige klucht waarbij de chauffeur nog altijd met onze spullen rondrijdt en wij hem proberen te vangen om de tas terug te krijgen. Tot nu toe zonder resultaat.

Echt, de Efteling is er saai bij.

costa del canaria. Dus.

Standaard

Eigenlijk ben ik een kampeerder. Zo één van de primitieve soort die opleeft als er in de wijde omtrek geen voorzieningen te vinden zijn. Sinds twee jaar gaat er een campingtafel mee op vakantie (handig voor de wijn en de Yahtzee) maar tot die tijd kon ik intens tevreden een paar weken op een matje voor mijn tent zitten. Ik vul met liefde mijn dag met handwasjes, hout sprokkelen, een viergangen maal op één primusje bereiden en ’s avonds met een zaklamp in de hand en een toiletrol onder de arm struikelend op zoek gaan naar een toiletgebouw.

In februari van dit jaar leek het tij te keren. Mijn liefde voor kamperen is onverminderd groot, maar de kinderen hadden buiten ons om een coalitie gevormd met slechts één programmapunt: het moest maar eens afgelopen zijn met dat kamperen. Ze voorzagen een langdradige vakantie zonder internet met ouders die hun ultieme geluk haalden uit dingen als bramen zoeken en ’s middags om één uur al een wijntje uit de jerrycan tappen, verzuchtend hoe heerlijk dit alles was. En, eerlijk is eerlijk, dat is precies wat er gebeurd zou zijn als zij hun punt niet krachtig duidelijk hadden gemaakt. Ik zal de details besparen, maar al snel werd het ons duidelijk dat we zouden moeten zoeken naar een oplossing die het midden hield tussen primitief kamperen (onze wens) en een luxe resort (hun inzet). Zij wonnen.

En zo komt het dat we deze zomer naar Costa del Canaria verkassen. Slechts een dag of tien, dus dat moet te doen zijn. De keuze is op dit oord gevallen vanwege de hoge bejaarden- en homo- dichtheid (aldus betrouwbare statistieken), hetgeen me randvoorwaardelijk leek met een puberdochter met uitgaansambities. Geen tent maar een hotel in koloniaal-Afrikaanse stijl met keuze uit meerdere restaurants, zwembaden, tennisbanen en (jippie) een entertainment team. Op de site zag ik dat ze houten giraffen en olifanten in de tuin-met-tropisch thema hadden losgelaten. Het belooft een dolle boel te worden.