Maandelijks archief: september 2011

bikram

Standaard

Het leek me wel hip om een keer een lesje Bikramyoga te volgen. Je weet wel, een vaste serie bewegingen in een zaal waar het zo’n 40 graden warm is. Ik doe al honderdenvijf jaar aan yoga, ben tamelijk lenig en op een paar maanden na zelf afgestudeerd als yogadocent. Bovendien had ik een paar artikelen over Bikram gelezen. Hoe moeilijk kon het zijn?

Direct bij mijn aanmelding werd me op het hart gedrukt het de eerste keer rustig aan te doen en achterin de zaal te gaan staan met mijn matje. En vooral niet drinken, want dan kun je misselijk worden. Dat stemde niet gerust, maar ik was arrogant genoeg om te denken dat een paar bewegingen met de verwarming een tandje hoger geen probleem zouden moeten zijn. Nog voor de les begon, begon het zweten. Het was niet een beetje warm, het was loeiwarm. En vol. De matten lagen hutjemutje en het was al snel duidelijk dat al deze mensen al vaker waren geweest. Zonder enige moeite stonden een paar zich bij wijze van opwarming (Ha.Ha.Ha.) volledig binnenstebuiten te draaien. Ik begon me wat ongemakkelijk te voelen. Dit was duidelijk voor gevorderden.

De Bikramjuf kwam fris en fruitig en met een zwangere buik binnen en begon ons in rap Engels door de oefeningen heen te praten. De eerste twee bewegingen gingen nog, maar toen ging de zweetkraan volledig open. Om mij heen zag ik allemaal belachelijk strakke mannen en vrouwen schijnbaar moeiteloos een been in de nek vouwen of over de schouder werpen en ik kon alleen maar druppelen en verbouwereerd om me heen kijken. Als dit het effect was van een paar lesjes Bikramyoga dan moest ik mezelf toch maar trakteren op een abonnementje! Met de moed der wanhoop deed ik wat bewegingen mee. De juf sprak me bemoedigend toe, maar ik merkte aan haar dat ze blij was dat ik een beetje uit het zicht stond. Zesentwintig oefeningen lijkt niet veel, maar wel als je ze allemaal drie keer moet doen. Ja, ik werd soepeler door de warmte, maar om nou te zeggen dat ik een toonbeeld van elegantie was zou niet helemaal eerlijk zijn. Na anderhalf uur ploeteren was mijn handdoek volledig doorweekt en begreep ik waarom de meesten in zo’n idiote zwembroek waren gekomen.

Na een kwartiertje onder de kraan te hebben gehangen was het ergste paars uit mijn gezicht weggetrokken en durfde ik me richting uitgang te bewegen. Bij het inleveren van mijn handdoekje dook de juf opeens op. Ik wilde, beschaamd over mijn ondermaatse prestaties, wegduiken, maar ze complimenteerde me glunderend. “Heel knap dat je de eerste keer de hele les binnen bent gebleven zonder flauw te vallen! Het valt niet mee om je een eerste keer tussen alleen maar professionele balletdansers staande te houden.” En nu voel ik me met terugwerkende kracht toch nog heel soepel en stoer. Voor een amateur dan.

Advertenties

besef

Standaard

Op een dag realiseer je je dat je dertienjarige dochter een heftiger uitgaansleven heeft dan jij. En dat terwijl je zelf toch ook nog ruimschoots aan de goede kant van de veertig bent. Reden genoeg om in lichte paniek te raken (zie je hoe ik het woord midlifecrisis subtiel vermijd?) en om het roer radicaal om te gooien. Want opeens ben ik niet alleen een moeder, maar blijk ik tegen wil en dank ook nog een mevrouw te worden met allerlei Grote Mensen Activiteiten zoals ouderavonden, koffievisite en vergaderingen. Noem het ontkenning, maar dat vind ik toch nog een beetje ver van mijn bed. Alhoewel mijn agenda het tegendeel beweert. Dus ik besluit hier en nu: de bezem gaat door mijn agenda en ik veeg alle mevrouwenactiviteiten er de komende tijd uit. En die vervang ik door een avondje stappen, borrelen op het terras of lekker naar een niet-mevrouwige film.

Ik hoop dat ik het op tijd door heb als het “van achteren lyceum, van voren museum”-effect zich aandient (kennelijk toch een beetje geschrokken van series als Hotter than my Daughter) en wijs me er anders maar voorzichtig op.