trash-tv

Standaard

Ik zou graag met droge ogen kunnen beweren dat ik thuis blijf voor Zomergasten of dat ik geboeid kijk naar Kunststof. Maar dan zou ik liegen. Het is niet eens directe onwil, maar een combinatie van factoren die maakt dat ik zelden blijf hangen bij kwaliteitstv. In de eerste plaats is de tv van de kinderen. Die lange strijd heb ik opgegeven. Ik vond dat de tv vooral van mij was, maar de kinderen zijn met meer en ze zijn ook nog eens heel vasthoudend. En als ze eenmaal in sluimerstand voor de tv zitten dan vechten ze niet met elkaar, maken ze niks vies of stuk en eigenlijk is dat voor de afwisseling best prettig.

Als de kinderen heel sporadisch een avondje ergens anders (mee bezig) zijn, word ik zelden overweldigd door het gevoel te moeten kijken naar Het uur van de Wolf, Knevel en Van den Brink of In Therapie. Net zoals ik zelden overweldigd wordt door het gevoel om op de bank een zak wortelen weg te willen knagen.

Trash-tv is op een geheel eigen wijze namelijk heel leerzaam, ja, zelfs spiritueel. Laat ik er een paar pareltjes uit lichten. In Snog, Marry, Avoid zet een bitchy computer vrouwen op hun nummer die zich bloedordinair kleden en veel te dik opmaken (Hotter than my Daughter is er kinderspel bij). Ze krijgen een zogenaamde “make-under” waarbij de dikke lage plamuur en kunstwimpers worden verwijderd. Het publiek op straat mag voor en na deze metamorfose bepalen of ze kiezen voor “snog”, “marry” of “avoid”. Meestal kiezen in de voor-situatie getrouwde mannen voor “avoid” (soms zie je nog net de schaduw van hun vrouw die net buiten beeld maar binnen gehoorafstand staat) en jonge, vrijgezelle mannen voor “snog”, wat op zich natuurlijk gewoon eerlijk is. Na de metamorfose kiest vrijwel iedereen voor “marry”. Moraal van dit verhaal: door je ware schoonheid te tonen kom je eindelijk aan de man. Hoe diep is dat? Overigens vervalt vrijwel iedere deelneemster binnen enkele weken weer terug in oude gewoonten. Maar, eerlijk is eerlijk, als iedereen op straat opeens met je wil trouwen is dat natuurlijk ook best angstig.

Expeditie Robinson is feitelijk een antropologische documentaire met als hoofdconclusie dat de mens van nature slecht is. Bij Shownieuws en RTL Boulevard leer ik dat mijn gezapige leven in een Vinexwijk te verkiezen is boven het roerige leven van Patty Brard of Conny Breukhoven. Na het zien van My Super Sweet 16 prijs ik me gelukkig dat bij ons in huis de discussies vooralsnog gaan over of er twee of drie vriendinnen mogen blijven slapen na een feestje en in Kate plus Eight, over een getergde moeder van een zesling en twee losse kinderen, leer je het belang van voorbehoedsmiddelen.

Ongetwijfeld mis ik een hoop kwaliteit en achtergronden door mijn beeldbuisgedrag, maar dat compenseer ik door er heel gezond bij te eten. Soms.

Advertenties

Reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s