Maandelijks archief: augustus 2011

trash-tv

Standaard

Ik zou graag met droge ogen kunnen beweren dat ik thuis blijf voor Zomergasten of dat ik geboeid kijk naar Kunststof. Maar dan zou ik liegen. Het is niet eens directe onwil, maar een combinatie van factoren die maakt dat ik zelden blijf hangen bij kwaliteitstv. In de eerste plaats is de tv van de kinderen. Die lange strijd heb ik opgegeven. Ik vond dat de tv vooral van mij was, maar de kinderen zijn met meer en ze zijn ook nog eens heel vasthoudend. En als ze eenmaal in sluimerstand voor de tv zitten dan vechten ze niet met elkaar, maken ze niks vies of stuk en eigenlijk is dat voor de afwisseling best prettig.

Als de kinderen heel sporadisch een avondje ergens anders (mee bezig) zijn, word ik zelden overweldigd door het gevoel te moeten kijken naar Het uur van de Wolf, Knevel en Van den Brink of In Therapie. Net zoals ik zelden overweldigd wordt door het gevoel om op de bank een zak wortelen weg te willen knagen.

Trash-tv is op een geheel eigen wijze namelijk heel leerzaam, ja, zelfs spiritueel. Laat ik er een paar pareltjes uit lichten. In Snog, Marry, Avoid zet een bitchy computer vrouwen op hun nummer die zich bloedordinair kleden en veel te dik opmaken (Hotter than my Daughter is er kinderspel bij). Ze krijgen een zogenaamde “make-under” waarbij de dikke lage plamuur en kunstwimpers worden verwijderd. Het publiek op straat mag voor en na deze metamorfose bepalen of ze kiezen voor “snog”, “marry” of “avoid”. Meestal kiezen in de voor-situatie getrouwde mannen voor “avoid” (soms zie je nog net de schaduw van hun vrouw die net buiten beeld maar binnen gehoorafstand staat) en jonge, vrijgezelle mannen voor “snog”, wat op zich natuurlijk gewoon eerlijk is. Na de metamorfose kiest vrijwel iedereen voor “marry”. Moraal van dit verhaal: door je ware schoonheid te tonen kom je eindelijk aan de man. Hoe diep is dat? Overigens vervalt vrijwel iedere deelneemster binnen enkele weken weer terug in oude gewoonten. Maar, eerlijk is eerlijk, als iedereen op straat opeens met je wil trouwen is dat natuurlijk ook best angstig.

Expeditie Robinson is feitelijk een antropologische documentaire met als hoofdconclusie dat de mens van nature slecht is. Bij Shownieuws en RTL Boulevard leer ik dat mijn gezapige leven in een Vinexwijk te verkiezen is boven het roerige leven van Patty Brard of Conny Breukhoven. Na het zien van My Super Sweet 16 prijs ik me gelukkig dat bij ons in huis de discussies vooralsnog gaan over of er twee of drie vriendinnen mogen blijven slapen na een feestje en in Kate plus Eight, over een getergde moeder van een zesling en twee losse kinderen, leer je het belang van voorbehoedsmiddelen.

Ongetwijfeld mis ik een hoop kwaliteit en achtergronden door mijn beeldbuisgedrag, maar dat compenseer ik door er heel gezond bij te eten. Soms.

Advertenties

doelgroep

Standaard

Terwijl ik gisteren naar TLC zat te kijken drong het besef tot me door dat ik een Doelgroep ben. Jillz, Special K, de Red, het is gewoon helemaal voor mij bedoeld. Want laten we wel wezen: welke vrouwelijke dertiger voelt zich niet aangesproken door een paar lekkere zingende mannen die uit een vijver stappen met een flesje appelcider? Als ik na ga hoe mijn doelgroep wordt getypeerd, word ik daar toch een beetje chagrijnig van. De kenmerken van de vrouwen waarmee ik in één hokje woon:

  • Ergens in de dertig en verdient haar eigen geld
  • Geeft dat vervolgens uit aan dure kleding, uit eten gaan in hippe tenten en aan tassen
  • Vernieuwt sowieso elk seizoen haar garderobe en/of interieur
  • Hangt met een dekentje en een kopje thee op de bank tijdens haar Happy Period
  • Krijgt dorst van mannen met een ontbloot bovenlijf en een ietwat gay uitstraling
  • Gaat gebukt onder zwaar, slap of pluishaar
  • Zit met dilemma’s rond wel of geen kinderen óf rijdt met een bakfiets vol peuters
  • Drinkt geen bessenjenever, maar mojito, caipirinha of prosecco en drinkt geen koffie maar een ristretto, een macchiato, een lungo of een latte
  • Kijkt reallife series over andere vrouwen die cupcakejes bakken, heel veel kinderen of heel veel geld hebben
  • Is een beetje neurotisch en altijd heel druk met meerdere dingen tegelijk

Ok, ik erken: ik voldoe aan een aantal kenmerken uit dit lijstje (en ik laat aan de fantasie van de lezer over aan welke), maar het kan toch niet zo zijn dat ons leven wordt samengevat door wat banale gemeenschappelijke kenmerken?  Laten we massaal een onwaarschijnlijke hobby adopteren, een komodovaraan als huisdier nemen, formule 1 gaan racen, er voor zorgen dat de enige échte gemeenschapelijke deler is dat we ongelofelijk divers en onvoorspelbaar zijn.

thuis werken

Standaard

Thuis werken klinkt tamelijk ideaal. In je badjas, mét drinkbare koffie en zónder storende collega’s de inspiratie flink laten woekeren. Geen rij bij het koffieapparaat en geen mensen die mijn stukken van de printer meenemen. In plaats daarvan met ongekamd haar en een lekker muziekje op de achtergrond aan de keukentafel productief zitten zijn. Klinkt ideaal.

Maar eigenlijk vind ik thuis werken helemaal niet leuk. Het zal wel aan mij liggen, maar ik heb altijd last van een sluimerend schuldgevoel. Ik heb het vage idee dat ik semi-frauduleus bezig ben door mijn werk niet van achter mijn bureau te doen, “zoals het hoort”. Dat compenseer ik door veel te produceren, zodat iedereen kan zien dat ik heus-wel-aan-het-werk-ben. Om elf uur ontdek ik dat ik nog niet ontbeten heb en zelfs die kwaliteitskoffie, die altijd zo aantrekkelijk lijkt na een bakkie kantoorleut, ben ik vergeten voor mezelf te zetten. Eigenlijk werkt het ook helemaal niet fijn in mijn badjas; ik krijg er koude benen van en de mouwen hangen steeds over mijn leeswerk. En het idee dat iedereen straks met elkaar gaat lunchen terwijl ik heel sneu in mijn badjas mijn bammetje achter mijn pc weg zit te kauwen is onuitstaanbaar.

De enige goede reden om thuis te werken is om meer klussen af te maken in vier uur, dan normaal in twee dagen. En om te beseffen dat je collega’s nodig hebt om je werk een beetje jeu te geven.

Ik ga maar eens ontbijten.

encore

Standaard

Het is bijna twee jaar geleden dat mijn vorige blog het leven liet. Eigenlijk deed mijn blog dat niet eens zelf. Ik heb actief euthanasie met hem bedreven. Hij had me niets misdaan, ik  was er gewoon helemaal klaar mee. Maar zoals die dingen gaan: als je elkaar wat langer uit het oog verliest ga je elkaar toch missen en tot op zekere hoogte misschien ook idealiseren.

Daarnaast begin ik wat ontwenningsverschijnselen te ontwikkelen. Ik betrap mezelf erop dat ik hersenspinsels op kladjes krabbel, dat ik Facebook begin te misbruiken voor gedachteflarden en dat ik een tikje jaloers ben op mensen die wel volop aan het bloggen zijn. Het moest er dus maar weer eens van komen, al is het alleen maar om mijn arme Facebookvrienden niet lastig te vallen met mijn neuroses.

Omdat ik in de afgelopen twee jaar een stuk wijzer ben geworden (of in ieder geval een stuk ouder, namelijk zo’n twee jaar) wil ik een nieuwe “look & feel”. Ik schrik zelf nog een beetje van de heftige lay-out, omdat die mogelijk de verwachting wekt van een hoop frivole vrolijkheid. En in de praktijk ben ik frivool noch vrolijk. Ik hoop dat mijn kleurige achtergrondje dat een beetje compenseert.

Enfin. Ik ben er weer. Degenen die weer op de kar springen: welkom en dank voor jullie geduld. Degenen die al mismoedig worden van dit eerste berichtje: vlucht zolang het nog kan.